Гісторыя DM
Група Depeche Mode утварылася ў Бэзілдоне (Вялікабрытанія) у 1980 годзе ў самы росквіт так званага перыяду пост-панка, калі ўсе каманды раставаліся з звыклымі барабанамі і гітарамі, узбройваючыся электроннымі сінтэзатарамі і драм-машынамі. Сваю назву калектыў запазычыў у аднаго папулярнага французскага часопіса мод. У першапачатковы склад групы ўваходзілі трое клавішнікаў: Вінцэнт Кларк (нарадзіўся 3 марта 1961), Эндзі Флэтчар (8 ліпеня 1960) і Марцін Гор (23 ліпеня 1961). Пасля шэрагу канцэртаў у Bridge House Tavern у Лондане ў музыкаў з’явіўся свой абмежаваны круг слухачоў, але гэтага апынулася досыць для таго, каб іх вызначыў Дэніель Мілер, і неўзабаве Depeche Mode падпісваюць кантракт з яго незалежным лэйблам Mute Records.Да таго часу яны ўжо паспрабавалі электроннае гучанне, трэкі якога трапілі ў зборнік “Stevo-s Some Bizzare” у 1981 годзе. У гэтай песні гучаў голас Вінцэнта Кларка, але потым месца вакаліста ў групе заняў Дэвід Гэан (9 траўня 1962). З сінгла “Dreaming Of Me” пачаўся пераможны марш групы па хіт-парадам. Пасля выхаду дэбютнага альбома “Speak & Spell” аўтар усіх песень Вінцэнт Кларк пакінуў групу. Ён узначаліў праект Yazoo разам з Элісан Майэт, і функцыі аўтарства ў Depeche Mode перайшлі да Марціна Гора, а вакаліст і клавішнік Алан Уайлдар (чэрвеня 1959) заняў месца Вінцэнта.
Высакароднае, мяккае і ахінальнае гучанне сінгла “See You” было толькі пачаткам шляху Гора як кампазітара. Групе запатрабавалася трохі часу на то, каб зразумець, што менавіта жадаюць пачуць іх прыхільнікі — вельмі хутка поспех стаў стала спадарожнічаць музыкам. У пачатку 90-х альбомы Depeche Mode узначальваюць лепшую брытанскую дзесятку, і група адпраўляецца пакараць Амерыку. Канцэртны тур у падтрымку альбома “Violator” зрабіў іх суперзоркамі на якіх фарміруецца амерыканская сцэна альтэрнатыўнай музыкі. Гэты тур прадставіў свету новы цяжкі гук, які знайшоў свой працяг на альбоме “Songs Of Faith And Devotion”. Гэты дыск заваяваў амерыканскі і брытанскі чарты ў першы жа тыдзень пасля афіцыйнага рэлізу, нягледзячы на панаваўшую вакол групы даволі змрочнае і жоўцевае становішча, навеянную шматлікімі крытычнымі публікацыямі.
Перамены ў лёсе Гэана за апошнія некалькі гадоў прымусілі яго пакінуць родны Эсэкс і пераехаць у Лас-Анджалес, развесціся з жонкай, уступіць у новы шлюб са сваёй сяброўкай, з ног да галавы пакрытай татуіроўкамі, развесціся з ёй і паспрабаваць пакончыць жыццё самазабойствам. Пікам яго наркатычнай залежнасці стала тое, што ў 1995 годзе ён ледзь не памёр ад перадозу. У сваім адкрытым інтэрв’ю для New Musical Express ён абмяркоўвае свае мінулыя праблемы з наркотыкамі, асабліва падкрэсліваючы тое, што зараз усё ў мінулым, і ўся яго моц зараз будзе накіравана толькі на галоўную справу ў жыцці — яго групу.
Выпушчаны ў 1997 годзе альбом “Ultra” меў на здзіўленне вялікі поспех, прымаючы да ўвагі разлад у шэрагах групы. Адраджэнне Depeche Mode было працягнута альбомам “Exciter” 2001 года. У лютым 2002 года ў Вялікабрытаніі выйшла кніга аб групе, напісаная Стывам Мэлінсам, у якой падрабязна апісвалася кар’ера музыкаў з самога пачатку стварэння групы. У гэтым жа годзе двое кіроўных удзельнікаў калектыва Дэйв Гэан і Марцін Гор пачалі працу над сольнымі альбомамі. Марцін сказаў, што жадае запісаць дыск, цалкам які складаецца з кавер-версій: «Я вырашыў заняцца гэтым, паколькі зараз наша група не настолькі актыўная, як летась. Галоўнае для мяне — пытанне падбору правільных песень». У гэтым жа гаду музыкі выпусцілі яшчэ некалькі сінглаў у падтрымку “Exciter”, уключаючы “Freelove”, і знялі на іх відэакліпы.
На сваім сольным дыску “Counterfeit Pt 2″ Марцін запісаў свае варыяцыі такіх вядомых кампазіцый, як “Loverman” Ніка Кейва, “Stardust” Дэвіда Эсэкса і “By the River” Браяна Іна. Сольны альбом Гаана “Paper Monsters” з’явіўся ў продажы праз месяц пасля альбома Марціна. На ім Дэйв напісаў усе песні ў суаўтарстве з сябрам і калегам Ноксам Чэндлерам. Нягледзячы на тое, што сольная творчасць Гэхана не моцна адрознівалася ад гучання яго асноўнай групы, “Paper Monsters” быў прыняты даволі цяпло.
Да працы над новым запісам Depeche Mode прыступілі ў студзені 2005 года ў Каліфорніі. “Playing the Angel” запісваўся ў Санта-Барбары, Нью-Ёрку і Лондане пад кіраўніцтвам прадзюсара Бэна Хіліера. Новыя песні апынуліся даволі змрочнымі: «На заднім боку вокладкі можна ставіць падзагаловак – “Боль і cтраданне ў розных тэмпах”», - жартуе Марцін Гор, нязменны аўтар большасці песень групы. Зрэшты, у гэты раз Марціну прыйшлося трохі пацясніцца - упершыню за шматгадовую гісторыю Depeche Mode на іх альбоме з’явіліся песні Дейва Гаэна, а менавіта: “I Want It All”, “Suffer Well” і “Nothing’s Impossible”. Для 11-га студыйнага альбома групы з 25-гадовай кар’ерай за плечамі “Playing the Angel” гучыць на здзіўленне свежа. «Я нарэшце-та зразумеў - іншай такой групы, як Depeche Mode, папросту няма, - прызнаецца Гэхан. - Мне зноў у кайф быць у групе, мне зараз так добра ў Depeche Mode, як не было ўсё апошнія 15 гадоў».