Depeche Mode

Марцін Лі Гор (Martin Lee Gore)

Травень 17, 2007 on 12:10 пп | In Марцін Лі Гор |

23 ліпеня 1961 у Дагэнэме (графства Эсэкс) нарадзіўся Марцін Лі Гор. Марцін быў паслухмяным дзіцем, маўклівым, сарамлівым. У яго практычна ніколі не было сяброў, а калі яны з’яўляліся, то былі не шматлікія. Вялікую частку часу ён самотна праводзіў у сваім пакоі чытаючы казкі. «Я страціўся ў тых казках і жыл у іншым свеце. Тое ж і ў школе - мне не даставала ўпэўненасці ў сабе. Настаўнікі вельмі рэдка чулі мой голас» - успамінае Марцін. Айчым і дзед кампазітара працавалі ў то час на аўтамабільным заводзе «Форд». Неўзабаве статут ад сваёй працы дзед перакваліфікаваўся ў кіроўцу і неўзабаве перавёз Марціна і двух яго сясцёр у Бэзілдон. Там жа, Памэла маці Марціна ўладкавалася на працу ў хаце для састарэлых, Дзе працуе дагэтуль.

Захапленнямі Гора былі вывучэнне замежных моў і музыкі. «Калі мне было каля 10 гадоў, я выявіў на антрэсолі старыя мамчыны рок-н-рольные запісы, тыпу Элвіс, Чак Бэрри, Дэл Шэннон. Я зацёр іх амаль да дзюр і зразумеў, што вось яно - то адзінае, што мне сапраўды цікава. З гэтага ўсё і пачалося». У 13 гадоў Гор узяў у рукі першую для сабе акустычную гітару. Ён вучыўся на ўпадабанай ім музыцы Гэры Глітэра і дуэта Sparks. Начамі напралёт Марцін вывучаў акорды і спрабаваў пісаць песні. Ужо ў школе ён напісаў такія рэчы як “See you” і “Photography of you”.

У сярэдняй школе Сэнт-Нікалас у Бэзілдоне Марцін вылучыў нямецкую мову як асноўны, і як толькі ў Гара з’явілася магчымасць паехаць у Нямеччыну па абмену, то ён адразу згаджаецца. У 1976, калі Марціну было 15 ён праводзіць тыдзень у вёсцы Шлэсвіг-Холстен. Пазней ён успамінае: «Жыццё ў фермера мне вельмі спадабалася. Я нават навучыўся даіць карову». З сынам гаспадароў Уве Френценом Марцін настолькі пасябраваў, што працягваў наведваць яго і ў 1977-м і ў 1978-м гадах. Нават працягнуў перапіску з ім, быўшы ў Depeche mode. «Тое, што наш ангельскі госць быў вельмі музычны, мы зазначылі ўжо тады»- гаворыць сям’я Френцен, - «пазней ён прысылаў нам касеты са сваімі песнямі і выразкі з газет». Аднойчы ў 1982-м году які стаміўся ад музыкі і ад групы кампазітар зноў прыехаў на ферму, пагасцяваць тыдзеньчык. Але прыхільнікі празналі пра яго прыезд і з’ехаліся не толькі са ўсёй акругі, але і са ўсёй Нямеччыны. Сям’я Френцен ледзь змагла схаваць яго ад фанатаў.

Март гаварыў, што да 18-ці гадоў не прымаў спіртнога і не палёны жаданнем хадзіць па клубах і вечарынках. У яго была сяброўка ў школе, яе клікалі Ганна Свінделл. Да Марціна яна сустракалася з іншым яго аднакласнікам худым і рудым Эндру Флетчэрам.
«Пэўна, я быў дзіўным дзіцем», - прызнаецца Марцін. «Таму што мне вельмі падабалася школа і ўсё, што з ёй звязана. Там я пачуваўся спакойна і не жадаў адтуль сыходзіць. Я гуляў у крыкет за школьную каманду і атрымаў вышэйшыя балы па французскай і нямецкай мовах. Хоць матэматыку я і праваліў».

Калі Марцін, нарэшце, скончыў школу ў 1979-м годзе ён уладкаваўся на працу ў NatWest’s Clearing Bank. Калегі па працы ставіліся да пачаткоўца з непрыязнасцю, таму, што ён быў малады і сарамлівы. У гэты жа час Марцін ужо гуляе ў кантры-фолк дуэце «Norman and the Worms» са сваім школьным прыяцелем Піліпам Бардэтам. Гулялі яны народную версію музычнай тэмы тэлесерыяла 60-х гадоў «Skippy the Bush Kangaroo». Пасля сыходу з дуэта Марцін стаў займацца музыкай з Вінсам Кларкам.

На творчасць і станаўленне музычнага густу Марціна Гора паўплывалі такія музыкі як Roxi Music, ужо пазней гэта перацякло ў вар’яцкую глыбокую пашану нямецкай электроніцы - Kraftwerk і Can. Да таго ж у асабістых якасцях Марцін з’яўляецца перакананым вегетарыянцам.
Мары аб Нямеччыне яго не пакідалі: з ініцыятывы Марціна ў 1983, 1984 і 1986 у Берліне група запісвала свае пласцінкі. Падчас аднаго з візітаў у Нямеччыну Марцін закахаўся і пражыў там год са сваёй маладзіцай. Пасля чаго напісаў Песню Somebody. З 1988 Марцін жыве адзін у сваёй лонданскай хаце.

У 1983 у генія Гора з’яўляецца запал да садамазахісцкіх рэчаў. Да таго ж у перыяд ад 1983-го да 1985-го падчас гастроляў часта ўладкоўвае публічны стрыптыз (Які можна ўбачыць у самім пачатку кліпа Question of lust). Аднойчы Гор паставіў у няспраўнае становішча ўсю групу: ён устроіў стрыптыз у дарагім венскім рэстаране на вачах у здзіўленых наведвальнікаў. Гор мог надзець чорную спадніцу з плашчом або абматацца скуранымі рамянямі. Ён любіў прыбірацца ў садамазахісцкія прыбамбасы і ў 1987-м году ў такім выглядзе пазіраваў для скандальнага часопіса «Bayern Look». Журналісты часта пыталі яго ці не гамасэксуаліст ён, на што Гор адказваў: ні гей, ні бісексуал. Пазней Марцін – шчаслівы бацька дачкі па імі Віва-Лі. Ён разважае: «Як я павінен буду растлумачыць сваёй дачцы, калі яна ў свае два гады ўбачыць такія фота?». Са сваёй германскай сяброўкай Крысцінай Марцін растаўся да таго, як пазнаёміўся з маці Вівы-Лі. Аднак і з новай жанчынай у яго жыццё не ўвайшло ў вялікае шчасце. Хадзілі чуткі, што хутка пасля нараджэння Вівы-Лі ён сыйшоў з сям’і.
Каханне Марціна да ўсяго нямецкага бачна ва ўсёй яго творчасці. У кампазіцыі «PIMPF» з альбома «Music for the masses» ён праводзіць аналогію з юным Гітлерам, а вокладка гэтага альбома нагадвае масавую прапаганду Трэцяга Рэйха. «Я прачытаў шмат кніг і аб нацызме і аб пазітыўнай частцы германскай гісторыі» - гаворыць Марцін. А калі праца ў студыі завершана, ён часта едзе ў Нямеччыну адпачыць з сябрамі перад гастролямі. Яшчэ кампазітар кахае закранаць у сваіх песнях тэму рэлігіі: «У маіх песнях заўсёды прысутнічае тэма рэлігіі. Яна праймае мяне, і мне падаецца, што нельга не зазначыць гэтага ў тэкстах і музыцы. Першым назовам фільма «101» было «Імша». А песня Personal Jesus матыў якой я прыдумаў падчас тура ў 1988-м году. Кожны дзень я бачыў па тэлевізары нейкага прапаведніка і раптам падумаў, што магу выкарыстаць гэта».

Марцін і прэса
У свой час, калі Марцін быў яшчэ малады, ён любіў калі да яго і яго калегам па групе на вуліцах падыходзілі папарацы і ўдосталь фатаграфавалі ахвотна позіраваўшых ім музыкаў. Усё перамянілася пасля таго, калі в 1987-м годзе разнёс у пух і прах артыкул у германскім часопісе, які няправільна вытлумачыў яго слова. Марцін не кахае даваць аўтографы і непрыемле удзельнічаць у фотаздымцы, калі журналіст і фатограф не падпіша адмысловы кантракт, які абвяшчае: публікацыя здымкаў магчыма толькі з дазволу групы. «Я не кахаю бульварную прэсу, таму, што яны ўсё роўна ўсё пераблытаюць і напішуць менавіта як ім трэба» - сцвярджае Гор.

Уплыў на іншых музыкаў
Шматлікія музыкі (Smashing Pumpkins, The Cure, The Bloodhound Gang, Paradise Lost, Deftones…) прызнаюць, што песні Гора аказалі на іх вялізны ўплыў, усё гэта выліваецца звычайна ў выданне трыб’ютаў ДМ, якіх ужо вельмі шмат. «Я заўсёды выпрабоўваю гонар» - гаворыць Марцін – «калі хтосьці перароблівае мае песні. Памятаю, як аднойчы прыйшоў дахаты і мне гавораць: Джоні Кэш праспяваў тваю песню Personal Jesus. Я падумаў, што гэта жарт, а потым уключыў радыё і сам упэўніўся ў гэтым. Гэта вельмі прыемнае адчуванне, бо Кэш адзін з маіх каханых музыкаў».
***

Свой першы сольны альбом ‘Counterfeit’ EP Марцін запісвае ў 89-м годзе. Гэта праца ўяўляе з сябе альбом з 6 кавераў на самых розных выканаўцаў, якія ў сваё час аказалі ўплыў на Гора (Sparks, Comsat Angels і нават адна «фолк» песня, якую да гэтага выконвалі і Марк Болан і Луі Армстронг).
Пасля запісу другога эксперыментальнага альбома Songs of fait and devotion, на кануне выхаду сінгла I feel you Марцін Гор гаворыць: «правільней з’явіцца з шумам пасля трохгадовай паўзы, чым вярнуцца з якой-небудзь баладай. Гэта гучыць як аплявуха, але такі прыём у тысячу раз лепш, чым фраза: «Выбачыце, мы вярнуліся». У 1993-м Марцін моцна захапляецца алкаголем з-за адносін у групе, так як у такім стане ён адчуваў сабе значна лепш. Марцін часта выходзіць на сцэну п’яным: «Перад канцэртам я выпіваў па дзвюх бутэлькі віна, таму, што баяўся забыць як мне гуляць». У тым жа годзе Гор распавядаў як ён устроіў вечарынку ў сваёй хаце: «Я запрасіў чалавек пяцьдзесят. На раніцу мы з прыяцелем вырашылі выпіць піўка, ну і музыку ўключылі. Раптам тэлефануюць суседзі і просяць зрабіць цішэй, мы зрабілі. Праз пятнаццаць хвілін зноў тэлефануюць і просяць зрабіць цішэй. Мы тады наогул музыку выключылі. А яшчэ праз пятнаццаць хвілін тэлефануюць у дзверы. Я пытаю, хто там? Мне гавораць: «паліцыя», і я як дурань адчыняю дзверы. На мяне кідаюцца паліцыянты і, апранаюць наручнікі і гавораць, што я арыштаваны за парушэнне парадку.

Другі, але маленькі сольны праект быў запісаны ў 1995-м годзе, ён планаваўся яшчэ 94-м як вялікі праект, але занятасць у групе не дазволіла Марціну нават пачаць падрыхтоўку альбома. Пазней адна песня была запісана на трыб’юце канадскага барда Леанарда Каэна, адным з трэкаў альбома стала кампазіцыя «Coming Back to You» у выкананні Гора. У 1998 Марцін заявіў аб падобным праекце ў будучыні. Але даты не назваў. У тым жа годзе Гору ўручылі ўзнагароду за ўкладанне ў сусветную музычную гісторыю як кампазітара. Узнагароду яму ўручаў Дэніэль Мілер кіраўнік рэкорд кампаніі «MUTE». Ужо ў 2003-м пасля выхаду альбома групы ў 2001-м Музыка рыхтуецца выпусціць другую з серыі «Падробак». На альбоме прысутнічаюць працы такіх музыкаў як: Lou Reed, Iggy Pop, Nick Cave, Brian Eno, David Essex і John Lennon.

У 2005-м годзе ў Марціна і ў яго цяперашняй жонкі адбываецца сур’ёзны разрыў. Яны разводзяцца і Гор выяўляе гэта ў песні Precious прысвячаючы яе сваім дзецям. А пасля выхаду альбома Playing the Angel, калі кампазітара спыталі: Скажыце адным словам, што для вас Depeche mode, ён адказаў: Гэта немагчыма. Як змясціць 25 гадоў у адным слове? Тут адной кнігай не абыйдзешся!